Ya Musap sen çocukluğunu varlıklı bir ailenin sunduğu imkanlar içinde yaşamıştın.Allah Resülünü tanıyıncaya kadar sürmüştü bu depdemeli hayatın,tanıyınca onu vazgeçmiştin herşeyden,sana sunulan nimetler ile seni imtihan etmek istemişlerdi,sen ayağındaki ayakkabıdan,üstündeki elbiseden vazgeçmiştin onun yolunda,senin gibi yüce bir ruh için bunlaraimtihan denilemezdi,sen zoru severdin,sen okyanusları aşmaya taliptin derede boğulmak sana yakışmazdı.Sen irşad ve tebliğde kıyamete kadar anlatılacak,dillere destan samimiyet ve ihlas nümunelerini sundun bizlere sen inanmaları uğruna evvela başını koydun sonra çok pahalı bir pazarlık yaptın,bir lahza durun ve dinleyin sonra kesecekseniz yine kesin başımı dedin kendi başını kurtardığın gibi onların da kurtardın ebedi azaptan başlarını.Yine bir gün bir başınla gitmiştin,medineye 70 başla dönmüştün,memnun etmiştin alemlerin efendisini.Hak uğruna baş uzatmaların bitmemişti.Seni en son görenler Uhud da önce başını uzatırken sonra başını saklarken görmüşlerdi,sen bize hal diliyle inanmak lafta olmaz diyordun,baş koymak gerekir diyordun,eğer er meydanına çıkacaksan başını uzatmaktan çekinme!Yoksa er meydanında ne işin ne diyordun,ballar balını buldum kovanım yağma olsun diyordun,maldan, mülkten,candan vazgeçmek kolay diyordun ama biz seni hiç anlayamadık,Ya Musap şimdilerde müslümanların hayatında tebliğe yer yok,varolanında bahanesi çok,senede 70 kişi değil 3 kişi çok.Zannediyoruz ki sen yaşasaydın bize;veylorsun o yolda gidipte gittiği yola baş koymayanlara,veylorsun ahir zamanda er olmanın fırsatını tepenlere diyecektin
Kategorisi: islam
